Էնեագրամա sp2՝ արտոնություն, որ ոչ ոք չի ստորագրել

Բանկում աշխատող ընկերն ամիսներով համոզում է sp2-ին կուտակային հաշիվ բացել՝ «ամեն դեպքի համար»։ «Ո՞ր դեպքի»։ «Եթե մի օր առանց աշխատանքի մնաս»։ «Մաման կա», ասում է sp2-ը, և խոսակցությունն այդտեղ ավարտվում է։ Ընկերը թերթիկն այդպես էլ չի հանում պայուսակից։ Այդ պատասխանի ետևում կանգնած է երկրորդ տիպի հին վախը, որ մի օր ոչ ոք նրան ճաշի չի սպասի։

Չորեքշաբթի ընթրիքից հետո հորաքույրը, ափսեները հավաքելով, կարծես պատահաբար նկատում է. «Ժամանակն է, որ դու էլ քո օջախն ունենաս»։ Հաջորդ չորեքշաբթի sp2-ը գալիս է ընկերուհու հետ, որի հետ ծանոթ է ընդամենը մի ամիս։ Հորաքրոջ աչքերը փայլում են, և ընթրիքն ավելի երկար է տևում, քան երբևէ։ Այդ օրվանից չորեքշաբթի օրերին հորաքույրը սեղան է գցում նաև աղջկա համար։

Ուշ գիշեր է, վերջին ավտոբուսն արդեն գնացել է, և հեռախոսում մեկ զանգի լիցք է մնացել։ Տաքսի կանչելու փոխարեն sp2-ը զանգում է համալսարանական ընկերոջը, որ ապրում է քաղաքի մյուս ծայրում։ Ընկերը հագնվում է, գալիս, տանում նրան տուն և մուտքի առաջ սպասում, մինչև sp2-ը պատշգամբից ձեռքով անի։ Վերջին զանգը նա տվեց մարդուն, ով իր մասին կհոգա, թեև տաքսին ավելի շուտ տուն կհասցներ։

Ընկերոջ ընտանիքում սուրճ մատուցելը կրտսերի գործն է, և կրտսերը sp2-ն է։ Բայց ջազվեն վերցնում է ընկերոջ հայրը, և առաջին բաժակը՝ ամենափրփրոտը, դնում է sp2-ի առաջ, նույնիսկ երբ սեղանին ավելի տարեց հյուր կա։ Երկրորդի հպարտությունը սովորաբար ջազվեի բռնակի կողմում է, sp2-ինը՝ առաջին բաժակի։ Այդ փրփուրի համար նա շնորհակալություն էլ չի հայտնում. սեղանի շուրջ դա նրա տեղն է։

Գրասենյակում բոլորը գալիս են նույն ժամին, sp2-ը՝ մի քիչ ուշ։ Հեռավոր թաղամասից նա հասնում էր քնկոտ, և առաջին ամսին տնօրենն ասաց. «Արի ավելի ուշ»։ Այդպես էլ մնաց, թեև sp2-ը չէր խնդրել։ Նոր տնօրենը հայտարարեց. «Այսուհետ ոչ մի բացառություն», և զարմացավ միայն sp2-ը. չգիտեր, որ իր ուշ առավոտներն արտոնություն էին։

Դպրոցական ընկերը ծայրամասում սենյակ է վարձել՝ առանց ջեռուցման։ Նրա ծննդյան օրը sp2-ը վերարկուն չի հանում։ Հպարտությունը կուզեր, որ նա նստեր մինչև վերջ, ինչպես մարդը, որին ոչինչ պետք չէ։ Բայց մարմինը դողում է, ինքնապահպանումն այդ դողը թաքցնել չի թողնում, և մի ժամ անց sp2-ը հեռանում է։ Հպարտությունը մի բանի մասին է հոգում՝ որ կարիքն այլևս չերևա, և այդ ձմեռ sp2-ն ընկերոջը կանչում է միայն այնտեղ, որտեղ տաք է՝ իր տուն կամ սրճարան։ Ընկերը գալիս է, հետո ավելի հազվադեպ, հետո այլևս չի գալիս։ Հիմա նրանք միայն մայիսին են հանդիպում։