Սրտի կենտրոն՝ երբ սիրտն արցունքի մասին չէ

Երեքի կենտրոնում կերպարն է։ Ինչպիսին են ինձ տեսնում, ինչ արժեմ ուրիշների աչքում և արդյոք այն եմ, ինչ ուզում եմ լինել։ Աշխարհին նրանք զգացմունքով են դիմավորում. փաստից ու ծրագրից առաջ գալիս է համալարումը տրամադրությանը՝ սեփականին և ուրիշինը, և նրան, թե ինչ տեսք ունի սա։ Այստեղից է կապն անցյալի հետ. կերպարը հավաքվում է նրանից, ինչ արդեն տեսնված ու գնահատված է։

Ընդհանուր հույզն ամոթն է, և դրա հետ գլուխ չհանելը չի նշանակում ամեն քայլին ամաչել։ Ամոթն այստեղ սեփական արժեքի հարցն է, որը երբեք վերջնականապես չի փակվում, և երեքից ամեն մեկն այն յուրովի է փակում։ Մեկը զգացմունքն ավելցուկով դուրս է բերում և արժեքը շինում է պետքականությունից։ Մյուսը զգացմունքն անջատում է և տեղը դնում է արդյունքը։ Երրորդը զգացմունքը ներսում է պահում և արժեքը շինում է առանձնահատուկ լինելուց։ Ամոթին որպես եկող ու գնացող զգացմունքի նրանցից ոչ ոք չի հանդիպում։ Դպրոցների մի մասը սրտի հույզը տխրություն է անվանում. այստեղ ամոթ բառն է։

Ներսից տարբերությունն այն է, որ սիրտն իր ինքնությունն արձագանքով է որոշում, ոչ սահմանով, ոչ հասկանալով։ Մարմնի կենտրոնը գիտի, թե որտեղ է կանգնած, և կերպարով չի զբաղվում. Սրտի կենտրոնն իր արժեքում վստահ չէ, քանի դեռ այն չեն հաստատել։ Մտքի կենտրոնը հենարան է փնտրում նրանում, ինչ կարելի է կանխատեսել. Սրտի կենտրոնը՝ նրանում, որ իրեն տեսել են։

Առանցքը մեկն է՝ ուր է ուղղված զգացմունքը։ Ոչ խառնվածքը, ոչ շփվողականությունը և ոչ էլ այն, թե որքան հույզ է դրսից երևում. զուսպ երկրորդն ու բուռն չորրորդը հանդիպում են ոչ ավելի հազվադեպ, քան հակառակը։ Երկրորդի մոտ զգացմունքը գնում է դուրս՝ ուրիշների մոտ։ Չորրորդի մոտ՝ ներս, իր մոտ։ Երրորդի մոտ՝ ոչ մի տեղ. այն անջատված է ավելի շուտ, քան հասցրել է ուղղություն ընտրել, և տեղը գործն է զբաղեցրել։ Մնացած տարբերությունները սրանից են գալիս։

Մեկական հարց ամեն զույգին։ Երկրորդ, թե՞ երրորդ. երբ ձեզ գովում են, ձեզ ավելի կարևոր է, որ սիրո՞ւմ են ձեզ, թե՞ որ ճանաչել են։ Առաջինը զգացմունքն է դուրս, երկրորդը՝ արդյունքը զգացմունքի փոխարեն։ Երրորդ, թե՞ չորրորդ. երբ ձեզ վատ է, աշխատանքի մե՞ջ եք գնում, թե՞ հենց այդ ապրումի։ Երրորդը՝ աշխատանքի, չորրորդը՝ ապրումի։ Չորրորդ, թե՞ երկրորդ. դժվար պահին սպասո՞ւմ եք, որ ձեզ հասկանան, թե՞ ինքներդ եք գնում օգնելու։ Չորրորդը սպասում է, որ իրեն տեսնեն, երկրորդն առաջինն է գնում։

Երրորդին են ամենից հաճախ սխալ կենտրոն տանում. նրան Մարմնի կամ Մտքի տիպի տեղ են ընդունում, որովհետև անջատված զգացմունքը դրսից գործնականության և հաշվարկի է նման։ Տարբերությունն այն է, որ Մարմնի տիպը շարժվում է, որովհետև իր սահմանին են դիպել, իսկ Մտքի տիպը հաշվում է, որովհետև հենարան է փնտրում. երրորդը գործում է, որ արդյունքը հաստատի արժեքը։ Հեռացրեք հանդիսատեսին, և ութերորդը կշարունակի, հինգերորդը կշարունակի, իսկ երրորդին դժվար կլինի հասկանալ, թե ինչի համար։