სხეულის ცენტრი: მშვიდი ადამიანი ბრაზის ტრიადაში

სამივეს ყურადღება ერთ რამეზეა: საზღვარზე. სად მთავრდება ჩემი და სად იწყება სხვისი ზეწოლა, ვინ წყვეტს, რისი გაკეთება შეიძლება ჩემთან. სამყაროს ისინი სხეულით ხვდებიან: შეფასებასა და აზრზე ადრე მოდის შეგრძნება, რომ მაწვებიან ან რომ წინ რაღაც დგას. აქედან კავშირი აწმყოსთან: ისინი იმაში ცხოვრობენ, რაც ახლა ხდება, და მას ეწინააღმდეგებიან.

საერთო ემოცია ბრაზია, და ის, რომ ტიპი მას ნაგულისხმევად ვერ უმკლავდება, სულაც არ ნიშნავს ხშირ გაბრაზებას. ბრაზი აქ სტუმარი კი არა, საწვავია, რომელიც სულ იწვის, და კითხვა მხოლოდ ისაა, სად მიდის. ერთი გარეთ უშვებს, და ეს ყველას ეჩვენება. მეორე რაღაც წესიერად არქმევს და კონტროლის ქვეშ იჭერს. მესამე ისე ღრმად აძინებს, რომ თვითონაც არ იცის მის შესახებ. არც ერთი არ ხვდება ბრაზს როგორც გრძნობას, რომელიც მოვიდა და წავიდა.

შიგნიდან ეს ცენტრი იმით განსხვავდება, რომ კითხვა „ვინ ვარ“ იმით წყდება, სად ვდგავარ, და არა გამოხმაურებით და არა გაგებით. გულის ცენტრი სახეს აშენებს და სხვის თვალებში ამოწმებს; სხეულის ცენტრი საზღვარს ამოწმებს და სახეზე არ ფიქრობს. გონების ცენტრი მომავალს აზღვევს და საყრდენს ეძებს; სხეულის ცენტრი აწმყოს იჭერს და საყრდენი თან აქვს.

გასარჩევი ღერძი ერთია: საით არის მიმართული ბრაზი. არა ტემპერამენტი, არა ხმის სიმაღლე და არა კომუნიკაბელურობა: ხმამაღალი ცხრიანი და ჩუმი რვიანი არანაკლებ ხშირად გვხვდება, ვიდრე პირიქით. რვიანთან ბრაზი გარეთ მიდის, იმაზე, ვინც აწვება. ერთიანთან შიგნით და არასწორზე, პირველ რიგში საკუთარ თავში. ცხრიანთან არსად: ის იმაზე ადრე იძინებს, ვიდრე მიმართულებას აირჩევდა. ყველაფერი დანარჩენი, რაც განსხვავებად ჩანს, აქედან გამომდინარეობს.

სამი კითხვა, თითო წყვილზე. რვიანი თუ ცხრიანი: როცა გაწვებიან, მაშინვე და პირდაპირ პასუხობთ, თუ ჯერ თანხმდებით და მერე მაინც თქვენებურად აკეთებთ? პირველი გარეთ გამოსული ბრაზია, მეორე ბრაზი, რომელსაც სძინავს და სიჯიუტედ იღვიძებს. ცხრიანი თუ ერთიანი: როცა რამე არასწორად არის გაკეთებული, შეგიძლიათ ისე დატოვოთ, თუ ვალდებული ხართ გაასწოროთ? ცხრიანს შეუძლია, ერთიანს არა. ერთიანი თუ რვიანი: ადამიანზე ბრაზობთ თუ შეცდომაზე? რვიანი ადამიანზე, რომელმაც საზღვარი გადალახა, ერთიანი შეცდომაზე, ვინც არ უნდა დაეშვა.

ტიპური შეცდომა ერთია, და ის ცხრიანზეა: მას გონების ტიპად იღებენ, ყველაზე ხშირად ხუთიანად, რადგან ჩაძინებული ბრაზი გარედან განზე დგომას ჰგავს. განსხვავება ისაა, რომ ხუთიანი ჩართულია და შორიდან აკვირდება, ცხრიანი კი საერთოდ არ არის ჩართული: გვერდითაა, თანახმაა, კეთილგანწყობილია, და ამავე დროს არ არის აქ. ხუთიანის დისტანცია ძალას ზოგავს, ცხრიანის არყოფნა ბრაზს.