Enneagram sp5: fosa z pustego talerza

Dom zbudowali jeszcze rodzice: parter ma brat z żoną i trójką dzieci, środkowy pokój mama, piętro sp5. Na piętrze wisi osobny podlicznik prądu, a co miesiąc na konto brata idzie przelew z tytułem „prąd, luty, 187 kWh”. Od kiedy płaci co do kilowatogodziny, nikt przy niedzielnym obiedzie nie mówi, że u niej do późna pali się światło, i nikt nie proponuje, że kupi jej żarówki na zapas. Samozachowawczy trzyma piętro, na które nikt nie wchodzi z pomocą.

Latem brat kładzie na dachu fotowoltaikę i ogłasza przy grillu, że od teraz prąd jest wspólny i za darmo, podlicznik można zdjąć. sp5 tego samego wieczoru liczy, ile z instalacji wypada na jej piętro, i przelewa bratu cztery tysiące dwieście złotych z tytułem „panele, mój udział”. Marek dzwoni na górę, że to przecież prezent. sp5 odpowiada, że prezentów za cztery tysiące nie przyjmuje, i podlicznika nie zdejmuje.

W roku, w którym firma geodezyjna traci dwa duże zlecenia i pensja chudnie o półtora tysiąca, pierwszy przelew każdego miesiąca i tak idzie do brata: „prąd, listopad, 212 kWh”, osiemdziesiąt cztery złote. Iwona mówi przy obiedzie, żeby dała spokój, że w taki czas nikt nie liczy. sp5 dojada rosół, a we wtorek przelewa jeszcze za wodę.

O piątej rano, zanim ktokolwiek w domu wstanie, sp5 jedzie do lasu pod Skarżyskiem, gdzie od dwudziestu lat zbiera prawdziwki. Tego miejsca nie zna nikt, ani brat, ani mama, i przez cztery godziny nikt jej tam o nic nie pyta. Skąpstwo zbiera tu na zapas: sznury suszonych grzybów nad piecem starczą do następnej jesieni, i przez cały rok nie trzeba od nikogo brać. Kiedy Filip prosi, żeby ciocia wzięła go na grzyby, wiezie go do młodnika przy szosie, gdzie od lat rosną tylko muchomory.

Przy wigilijnym stole na dwanaście osób zawsze stoi nakrycie dla zbłąkanego wędrowca, i od lat to właśnie obok niego siada sp5. Z prawej ma pusty talerz, z lewej mamę, która o nic nie dopytuje, więc nikt nie usiądzie jej pod łokciem i nikt nie dołoży jej karpia. Marek, łamiąc się z nią opłatkiem, życzy jej, żeby wędrowiec wreszcie przyszedł, bo na razie pilnuje jej jak fosa zamku.

We wrześniu, kiedy w gminie jest wysyp, Marek wstaje przed nią i czeka w aucie za stodołą, żeby pojechać jej śladem. sp5 widzi w lusterku jego światła, mija zjazd do lasu, jedzie trzydzieści kilometrów do Radomia i wraca z Biedronki z kilogramem pieczarek. Przy obiedzie oznajmia, że w tym roku grzybów nie ma.