ระดับการพัฒนาของลักษณ์ 7
ระดับการพัฒนาของลักษณ์ 7 ตอนที่สิ่งถัดไปเลิกช่วย
สิ่งถัดไปช่วยลักษณ์ 7 ได้จริง แต่ไม่เท่ากันในแต่ละขั้น ข้างบนมันเป็นของแถม ตรงกลางมันเป็นเงื่อนไข ข้างล่างมันเป็นทางหนีที่ใช้ไม่ได้แล้ว ในผลลัพธ์มีแค่ชื่อสภาวะ ส่วนสามขั้นในสภาวะนั้นกับทิศที่กำลังไป ไม่ได้อยู่ในนั้น หน้านี้เรียงเก้าขั้นของลักษณ์ 7 พร้อมเส้นแบ่งสองเส้นและคำถามไว้หาเส้นกับตัวเอง ทั้งเก้าขั้นเรายังเป็นลักษณ์ 7 ที่เปลี่ยนคือความอยากอยู่ในมือใคร
01
ระดับทั้งเก้า
ระดับ 1
ความอิ่มจากสิ่งที่มีอยู่
ความอยากได้รับมาเต็มจากเรื่องที่เกิดขึ้นตรงนั้น ลักษณ์ 7 อยู่กับมันทั้งตัว ไม่ได้กันความสนใจส่วนหนึ่งไว้ให้เรื่องถัดไป ของใหม่ยังทำให้ดีใจ แต่เลิกเป็นเงื่อนไขของความดีใจ ที่เห็นจากข้างนอกคือตอนเย็น เขาเล่าวันที่ผ่านไปได้ละเอียด และไม่แวะไปที่แผนของพรุ่งนี้เลยสักครั้ง
ระดับ 2
ความเบาที่ส่งต่อถึงกัน
ความอยากถูกส่งออกไปเป็นอารมณ์ร่วม ลักษณ์ 7 พาความมีชีวิตเข้ามาในวง โดยไม่ต้องให้วงนั้นเลี้ยงเขาไว้เป็นการตอบแทน เรื่องที่พลาดถูกรู้สึกทันทีและรู้สึกตรง ๆ ไม่ได้เดินอ้อมมันไป ร่องรอยที่เห็นได้ เขาเป็นคนแรกที่ขำความล้มเหลวของตัวเอง และเสียงขำนั้นไม่ได้ยกเลิกการนั่งดูว่าพลาดตรงไหน
ระดับ 3
ของหลายอย่างที่ทำจนจบ
ความอยากถูกเอาไปลงในงาน ลักษณ์ 7 รับของที่ไม่เหมือนกันเข้ามาหลายอย่าง แล้วพาแต่ละอย่างไปจนถึงจุดที่ใช้งานได้จริง เพราะของที่เขาสนใจคือผลที่ออกมา ไม่ใช่แค่ตอนเริ่ม ที่โต๊ะนั้นเขาทำเป็นมากกว่าใคร และไม่ยืนกรานเรื่องไหน ร่องรอย สามวิชาที่ทำจนมีคนจ่ายเงินให้ และไม่มีวิชาไหนถูกทิ้งค้าง
ระดับ 4
ประตูถัดไปที่ง้างไว้
การหันลงครั้งแรก ที่ไหนสักแห่งมีของที่ดีกว่า และความอยากเริ่มออกไปหาข้างนอก ในสิ่งที่ตรงนี้เหมือนจะไม่มี ลักษณ์ 7 ยังทำของตัวเองอยู่ แต่กันทางสำรองไว้ และเร่งของดีให้จบเร็วขึ้น ที่เห็นได้ ในร้านอาหาร เขาถามว่ามีอะไรอีกบ้าง หลังจากที่สั่งไปเรียบร้อยแล้ว
ระดับ 5
เครื่องยนต์ของทั้งวง
ความอยากต้องการคนดู ลักษณ์ 7 ต้องให้รอบตัวมีชีวิตอยู่ตลอด และรับบทเครื่องยนต์ที่หยุดไม่ได้ การปฏิเสธทำไม่เป็นทั้งกับคนอื่นและกับตัวเอง งานจึงมากกว่าจำนวนชั่วโมงที่มี ร่องรอยที่เห็นได้ บทสนทนาสามวงพร้อมกัน และในทุกวงเขาพูดเร็วกว่าที่คนฟังจะตามทัน
ระดับ 6
ความอยากที่คนอื่นออกให้
ความอยากกลายเป็นข้อเรียกร้อง เอาอีก สว่างกว่านี้ เดี๋ยวนี้ และคนที่จ่ายคือคนรอบตัว ลักษณ์ 7 ทำกับคนอื่นในสิ่งที่ตัวเองกลัวที่สุด คือทำให้เจ็บแล้วพรากของไป ลุกออกไปกลางวันที่หนักของอีกฝ่าย ที่เห็นจากข้างนอก สิ่งที่รับปากไว้ถูกยกเลิกในวันงานพอดี และการยกเลิกถูกเล่าเหมือนเป็นข่าวดี
ระดับ 7
การเร่งที่เลิกเลือก
ข้ามเส้นแบ่งมาแล้ว ความอยากไม่ได้เลือกอะไรอีก มันกำลังพาหนี ลักษณ์ 7 ปกป้องทางหนีจากความเจ็บของตัวเอง ด้วยการรื้อทุกอย่างที่ทำให้ทางนั้นช้าลง ทั้งพันธะ ทั้งเงิน ทั้งคน ของถูกคว้ามาทั้งหมดโดยไม่ได้แยกแยะ ร่องรอย เขาหายไปจากนัดโดยไม่บอกใคร แล้วไปโผล่อีกเมืองหนึ่ง
ระดับ 8
การวิ่งที่ไม่มีคนขับ
ความอยากเดินเองแล้วโดยไม่มีคนถือ ลักษณ์ 7 หยุดการเคลื่อนไม่ได้อีก เพราะการหยุดเท่ากับเจอสิ่งที่วิ่งหนีมาตลอด การกระทำเลิกต่อกันเอง และเลิกต่อกับผลที่ตามมา ร่องรอยข้างนอก เขาแทบไม่นอน ซื้อของและรับปากเรื่องต่าง ๆ ตอนกลางคืน ตอนเช้าจำไม่ได้ และไม่ได้แปลกใจกับเรื่องนี้ด้วย
ระดับ 9
การหยุดทุกอย่างพร้อมกัน
การวิ่งจบลงตรงที่แรงหมด ความอยากถูกปกป้องไว้ด้วยราคาของทุกสิ่งที่เหลือ และตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือให้ปกป้องมันอีก ลักษณ์ 7 ยกเลิกทั้งหมดในคราวเดียว แล้วอยู่นิ่งตรงที่ที่ทั้งชีวิตเคยลุกออกไปก่อนใคร ร่องรอย โทรศัพท์ไม่มีคนรับติดกันหลายวัน และเรื่องที่ค้างอยู่เป็นสิบขาดลงในวันเดียว
02
การเลื่อนลงเริ่มอย่างไร
- แรงนำสิ่งที่เราต้องการ เรามอบให้อย่างอิสระเส้นแบ่งเส้นแรก: สิ่งที่เคยเลือกได้กลายเป็นข้อบังคับ
- ไม่มีฝ่ายไหนนำสิ่งที่เราต้องการ ถูกเรียกร้องเอาจากคนอื่นเส้นแบ่งเส้นที่สอง: ความกลัวกลายเป็นความจริง
- กลไกนำสิ่งที่เราต้องการ ถูกปกป้องด้วยการทำลาย
เส้นแบ่งเส้นแรกอยู่ระหว่างขั้นสามกับขั้นสี่ ของลักษณ์ 7 มันออกเสียงว่า ที่ไหนสักแห่งมีของที่ดีกว่า ก่อนถึงเส้น ของใหม่ถูกหยิบตอนที่มาถึง พ้นเส้นไป ของใหม่กลายเป็นสิ่งที่ต้องมี คนที่คุยด้วยต้องน่าสนใจ แผนต้องมีทางสำรอง เย็นนั้นต้องจบด้วยอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นก็ไม่นับ ก้าวแรกข้ามเส้นดูเหมือนความอยากรู้ ลักษณ์ 7 อยู่กลางเรื่องที่ดี แล้วเอาไปเทียบกับเรื่องที่เป็นไปได้ พร้อมง้างประตูไว้เผื่อเรื่องนั้นสว่างกว่า ตั้งแต่ตรงนั้น ไม่มีอะไรถูกใช้จนหมด มีแต่ใช้ถึงตัวเลือกถัดไป
เส้นแบ่งเส้นที่สองอยู่ระหว่างขั้นหกกับขั้นเจ็ด ตรงนั้นความกลัวของลักษณ์ 7 เป็นจริง การเคลื่อนที่ซึ่งเขาใช้ออกจากความเจ็บ กลับเป็นตัวพาความเจ็บมาเอง การเดินทางอีกครั้ง ของที่ซื้อเพิ่ม วงที่นัดใหม่ เลิกให้ความสุข มันบาด และหนีไปไหนไม่ได้ เพราะการหนีคือต้นทางของมัน พ้นเส้นนี้ไป สิ่งที่สภาวะกลไกนำเสียไปโดยเอาคืนไม่ได้คือการเลือก ของถัดไปไม่ได้ถูกเลือก มันถูกคว้า และลักษณ์ 7 ก็แยกของที่อยากได้กับของที่หนีออกจากกันไม่ได้อีก
03
อะไรพากลับขึ้น
- แรงนำการกลับครั้งที่สอง: คนละเรื่องกับความรู้สึกว่าเบาลง
- ไม่มีฝ่ายไหนนำการกลับครั้งแรก: การกระทำที่ทำได้จากฝั่งนี้ของเส้นแบ่งเท่านั้น
- กลไกนำ
จากสภาวะกลไกนำ ลักษณ์ 7 ไม่ได้วิ่งขึ้นมา เพราะการวิ่งคือสิ่งที่พาเขาลงไปตรงนั้น การกระทำที่มีเฉพาะจากข้างล่างคือการเรียกชื่อความเจ็บที่หนีมาตลอดออกมาเป็นเสียง ต่อหน้าคนคนเดียวก็พอ ตรงกลางบันไดไม่มีอะไรให้เรียกชื่อ เพราะเขาออกจากตรงนั้นทันก่อนที่ความเจ็บจะก่อรูป ข้างล่างทางออกใช้ไม่ได้แล้ว ความเจ็บตามมาทัน และเป็นครั้งแรกที่มองมันได้ทั้งก้อน การกลับขึ้นสภาวะไม่มีฝ่ายไหนนำเกิดในนาทีที่เขาเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ แทนที่จะเล่าว่ากำลังจะไปไหนต่อ
การกลับขึ้นสภาวะแรงนำต่างจากความรู้สึกว่าเบาลงอยู่ข้อเดียว ตรงกลางบันไดมันเบาลงทุกครั้งที่ของถัดไปมาถึง และตรงกลางอยู่ได้เป็นปี ๆ ด้วยกลไกนี้ เส้นแบ่งข้างบนข้ามแล้วตอนที่ของถัดไปเลิกเป็นของที่ต้องมี ลักษณ์ 7 นั่งอยู่ในเย็นที่ไม่มีอะไรนัดไว้ และไม่ได้มองหาว่าทางออกอยู่ตรงไหน ของดีที่เขาปฏิเสธไปไม่ถูกนึกถึงในฐานะของที่เสียไป และคำถามว่ามีอะไรอีกก็เลิกถูกถาม
04
ตอนนี้เราอยู่ระดับไหน
ทำเพราะเลือกเอง หรือเพราะต้องทำ
ความกลัวของเรากลายเป็นความจริงแล้วหรือยัง
หลังสัปดาห์ที่ดีและสัปดาห์ที่แย่ เรากลับไปที่ไหน
ผลลัพธ์บอกสภาวะ ไม่ได้บอกขั้น
นึกถึงของใหม่ในสัปดาห์ที่ผ่านไป เราหยิบมันเพราะมันมาถึงและมันดี หรือเพราะถ้าไม่มีมัน สัปดาห์นั้นก็เหมือนไม่ได้ใช้? มีวิธีตรวจที่สั้นกว่า ระหว่างที่เรื่องดีกำลังเกิด เราเอามันไปเทียบกับเรื่องที่น่าจะเกิดแทนหรือเปล่า? ถ้าการเทียบเดินของมันเอง เส้นแบ่งเส้นแรกอยู่ข้างหลังแล้ว
แล้วเรื่องที่เรากำลังวิ่งหนี การเดินทางครั้งล่าสุด ของที่ซื้อ นัดที่รับไว้ หยิบมาเพื่อให้เบาลง แล้วมันเบาลงไหม? หรือหลังจากนั้นหนักกว่าเดิม เรารู้อยู่ล่วงหน้า และก็ยังหยิบอันถัดไปอยู่ดี? ตราบใดที่ของใหม่ยังให้ความโล่งได้แม้ชั่วครู่ เส้นที่สองยังไม่ถูกข้าม ตอนที่การหนีเองเป็นตัวสร้างความเจ็บ เราเห็นอยู่ แต่หยุดไม่ได้ นั่นคืออีกฝั่งของเส้น
และเรื่องขั้นประจำ หลังสัปดาห์ที่ดี เรากลับไปที่ความสนใจแบบเงียบ ๆ หรือกลับไปที่การเร่ง เพราะวันดีต้องรีบต่อ? หลังสัปดาห์ที่มีอะไรพัง เรากลับไปนั่งดูว่าพลาดตรงไหน หรือกลับไปที่การจองตั๋ว? ขั้นที่เรากลับไปทั้งสองครั้งคือขั้นประจำ ส่วนขั้นที่สัปดาห์นั้นพาไป เป็นของสัปดาห์นั้น
05
คำถามที่เจอบ่อย
ขยับขึ้นหนึ่งขั้นต้องใช้เวลาแค่ไหน?
สองจังหวะพร้อมกัน ขั้นของวันนี้เปลี่ยนกันเป็นวัน สัปดาห์ที่มีนัดถูกยกเลิกสามครั้งพาลักษณ์ 7 ลงหนึ่งขั้น ส่วนการเรียกชื่อของที่เสียไปออกมาดัง ๆ หนึ่งครั้งพากลับขึ้น ขั้นประจำที่เขากลับไปอยู่เปลี่ยนกันเป็นปี เพราะมันประกอบขึ้นจากสัปดาห์แบบนั้นเป็นพัน ๆ สัปดาห์ ที่ควรนับคืออันหลัง อันแรกบอกอากาศของวัน ไม่ได้บอกภูมิอากาศ
ลักษณ์ 7 ที่สภาวะกลไกนำ เปลี่ยนเป็นลักษณ์อื่นได้ไหม?
ไม่ได้ ลักษณ์คือวิธีที่คนคนหนึ่งจัดการกับของที่ยากสำหรับตัวเอง และที่ขั้นล่างวิธีนั้นยังเป็นอันเดิม แค่มันเลิกถูกเลือก ลักษณ์ 7 ที่ขั้นเก้าไม่ได้กลายเป็นลักษณ์ 5 หรือลักษณ์ 1 เขายังเป็นลักษณ์ 7 ที่ประตูหมดแล้ว ความคล้ายลักษณ์อื่นซึ่งโผล่ขึ้นข้างล่างเป็นเรื่องของลูกศร ไม่ใช่การเปลี่ยนหมายเลข และตอนขึ้น มันหายไปก่อนเพื่อน
ขึ้นไปข้างบนแปลว่าความสนุกจะน้อยลงหรือเปล่า?
ไม่ และนี่คือข้อเดียวที่ลักษณ์ 7 กลัวเกี่ยวกับบันไดนี้ สิ่งที่น้อยลงไม่ใช่ความสนุก แต่เป็นเงื่อนไขของมัน ที่ขั้นบน ความสนุกเลิกขึ้นกับว่าอะไรจะเกิดต่อจากนี้ แล้วมันก็มีมากขึ้น ของที่หายไปคือความวุ่นรอบ ๆ ทางสำรอง ความรีบ การเอาไปเทียบ ลักษณ์ 7 ที่ขั้นสองขำบ่อยพอกับที่ขั้นห้า แค่ไม่ได้ขำเพื่อไม่ให้ห้องเงียบลง
ข้ามตรงกลางแล้วขึ้นไปข้างบนเลยได้ไหม?
ไม่ได้ และความพยายามแบบนั้นดูออกง่าย เพราะมันออกมาเป็นการพุ่งอีกหนึ่งครั้ง จากข้างล่างกลับเข้าตรงกลางด้วยการเรียกชื่อความเจ็บ จากตรงกลางขึ้นข้างบนด้วยการเลิกเรียกร้องของถัดไป สองอย่างนี้คนละการกระทำ และอย่างที่สองทำก่อนอย่างแรกไม่ได้ เลิกเรียกร้องของใหม่ไม่ได้ ตราบใดที่มันยังเป็นทางเดียวที่จะไม่ต้องเจอสิ่งที่ตามมาทันแล้ว
ขั้นหกของลักษณ์ 7 ดูเหมือนคนชอบสนุก แยกกันอย่างไร?
ดูที่ว่าใครเป็นคนออกค่าใช้จ่าย คนชอบสนุกจ่ายค่าความสนุกของตัวเอง ที่ขั้นหก บิลถูกส่งไปที่คนรอบตัว เวลาของเขา แผนของเขา วันที่เขาเตรียมไว้ ลักษณ์ 7 ที่ขั้นนี้ลุกออกจากเรื่องหนักของอีกฝ่ายกลางคัน แล้วเล่าเรื่องนั้นอย่างเบาสบาย ถ้าคนรอบตัวต้องจัดตารางใหม่ตามเราบ่อยขึ้นในช่วงนี้ ขั้นหกไม่ได้อยู่ไกล