นพลักษณ์ sp2: ใครล็อกพัดลมไว้ทางนี้

แบบผดุงตนของใครก็ดูแลร่างกายกับเรื่องกินอยู่ แต่ลักษณ์ 2 เก็บของสำรองไว้กับคน ไม่ใช่ในตู้กับข้าว ดูได้จากผ้าขาวม้า sp2 มีผืนของตัวเองพาดอยู่ในบ้านคนอื่นสามหลัง บ้านน้าที่นนทบุรี บ้านแม่ของเพื่อนสนิท และห้องของป้าเจ้าของหอเก่า เงินเก็บก็มี แต่ไม่รู้สึกว่าพึ่งได้ ความกลัวว่าจะไม่มีใครต้องการ ตรงนี้กลายเป็นเรื่องบ้าน ๆ กลัวจะไม่เหลือบ้านที่เปิดประตูแล้วยกสำรับมาวางโดยไม่ถามว่ามาธุระอะไร

เปลญวนที่ผูกไว้ระหว่างเสาโรงรถบ้านน้า ที่เขานอนเล่นทุกบ่ายวันอาทิตย์มาหลายปี ถูกปลดลงเพื่อเอาที่จอดกระบะคันใหม่ของลูกเขย น้าบอกว่าแค่ชั่วคราว เรื่องนี้ค้างอยู่ในใจ sp2 นานกว่าบิลใบไหน เขาช่วยล้างรถ แล้วเอาเปลไปผูกกับต้นมะม่วงข้างบ้านด้วยมือตัวเอง นอนอยู่ตรงนั้นจนมืด กินข้าวเย็นแล้วค่อยกลับ

สัปดาห์ก่อนเงินเดือนออก เงินเหลือน้อย แรงก็เหลือน้อย แทนที่จะหอบผ้าไปเครื่องซักหยอดเหรียญ เงินก้อนสุดท้ายของ sp2 ไปลงที่ร้านซักรีดของป้าใต้หอ ป้ารีดเสื้อทำงานของเขาแบบลงแป้งบาง ๆ อย่างที่ชอบ พับแยกไว้พร้อมกระดาษเขียนชื่อ ก่อนเขาจะบอกสักคำ

คืนที่ทั้งบ้านปูเสื่อนอนรวมกันที่บ้านยาย มีคนกดล็อกหัวพัดลมตัวเดียวไว้ทางที่นอนของ sp2 ไม่เคยมีใครพูดถึงเรื่องนี้ ความหยิ่งของ sp2 จำไม่ได้ว่าตัวเองเคยให้อะไรใคร แต่จำได้ว่าใครหันพัดลมมาทางเขา หลานคนอื่นนอนเหงื่อซึมอยู่ปลายเสื่อ

คอนโดให้รับพัสดุที่นิติฯ ก่อนหกโมงเย็น แต่ของ sp2 ยามเก็บไว้ให้ถึงสามทุ่ม นี่คืออภิสิทธิ์ของเขา ข้อยกเว้นที่ไม่มีใครเขียนไว้และเขาไม่เคยขอ คืนที่ยามคนใหม่บอกว่านิติฯ ปิดแล้ว sp2 เดินกลับห้องมือเปล่า และคิดเรื่องนั้นอยู่ทั้งคืน

ลักษณ์ 2 อีกสองแบบซ่อนความต้องการของตัวเองไว้หลังสิ่งที่ให้คนอื่นได้ แต่ร่างกายของ sp2 ไม่ยอมให้ความหยิ่งทำแบบนั้น ปลายกันยายนน้ำท่วมซอยอยู่หนึ่งสัปดาห์ เพื่อนบ้านยกของขึ้นชั้นสอง ต้มบะหมี่ซองกินใต้ไฟฉาย sp2 ลุยน้ำไปขึ้นเรือด่วน ต่อแท็กซี่ไปคอนโดครูเก่าบนที่ดอน อ้างว่าไปช่วยครูจัดตู้ นอนห้องแอร์ กินข้าวสวยร้อน ๆ ทุกมื้อ ค่าเรือค่ารถแพงกว่าบะหมี่ทั้งอาทิตย์ แต่ไม่มีคืนไหนต้องนอนฟังน้ำเลียบันได กลับมาเขาบอกเพื่อนบ้านว่าไปเยี่ยมครู