Էնեագրամա so4՝ ամոթը, որ գալիս է նախօրոք

Առավոտ շուտ Հաղթանակի զբոսայգում շների տերերը շրջան են կազմում, և այստեղ մարդկանց կոչում են շների անուններով՝ «Ռոքսիի մաման», «Ջեսիի տերը»։ so4-ը «Չալոյի տերն» է՝ մետրոյի մուտքից վերցրած խառնածնի, և միայն ինքն է բոլորին դիմում իրենց անուններով։ Սոցիալական բնազդը հետևում է մարդկանց մեջ տեղին, բայց չորրորդին քիչ է շրջանում լինել. եթե նրա տեղը կարող է զբաղեցնել ցանկացած շան տեր, շրջանն այլևս չի տալիս այն, ինչի համար նա եկել էր։ Նրան թանկ է առանձնանալը, ոչ միայն պատկանելը։

Չալոն շրջանի ամենավախկոտն է. թաքնվում է տիրոջ ոտքերի հետևում, և շրջանը so4-ի հետ էլ խոսում է այն մեղմ ձայնով, որով խոսում են շան հետ։ Շների համար ցանկապատ խնդրող նամակը գրում են առանց նրան հարցնելու։ Իր մասին so4-ը ոչինչ չի ասում։ Շաբաթներ շարունակ լուսաբացին նա Չալոյին տանում է Մաշտոցի պողոտայով՝ ավտոբուսների աղմուկի միջով, մինչև շունը դադարում է թաքնվել ոտքերի հետևում։

Այն ամիսը, երբ հայրը վիրահատությունից հետո ապաքինվում է նրա տանը, so4-ն առավոտները դուրս գալ չի կարողանում՝ դեղեր, վիրակապեր, հոր հողաթափերը միջանցքում։ Բայց ամեն առավոտ արթնացնում է դեռահաս որդուն և շրջանի ժամին նրան Չալոյի հետ ուղարկում զբոսայգի. «Թող Չալոյին տեսնեն»։ Չալոն ամեն առավոտ շրջանում է, ուրեմն այնտեղ է նաև so4-ի տեղը։

Ուրիշի ունեցածը so4-ի նախանձը երբեք մենակ չի չափում. չափում է շրջանի աչքի առաջ, և արդյունքն իմանում են բոլորը։ Տուն գնալու ժամին շները վազում են տերերի առաջին իսկ կանչից, Չալոն՝ ոչ։ so4-ը կանչում է նորից ու նորից, իսկ շրջանը կանգնած սպասում է նրա հետ։ Եթե մենակ լիներ, ուրիշների շների հնազանդությունը պարզապես փաստ կմնար. հիմա նախանձը զբաղված է միայն նրանով, թե ինչպես է ինքը երևում՝ կանչող, որին չեն լսում։

Շրջանի հայացքը so4-ն ինքն է ուղղում իր վրա՝ դեռ շրջանից առաջ, և նրա «ամոթը» հենց դա է։ Զբոսայգու բարեգործական օրացույցի համար լուսանկարում են շրջանի բոլոր շներին։ Լուսանկարը դեռ չի հրապարակվել, իսկ so4-ն արդեն գրել է տակի տեքստը՝ ինչպես է մի ձմեռ Չալոյին գտել մետրոյի մուտքի մոտ՝ սառած։ Թող ոչ ոք չհասցնի նրա մեջ տեսնել պարզապես խառնածին։ Դատավճիռն արդեն կայացված է, իսկ դահլիճը դեռ դատարկ է։

Ռոքսին մի առավոտ գալիս է նոր կարմիր բաճկոնիկով, և ամբողջ շրջանը հիանում է։ Հաջորդ շաբաթ Չալոն գալիս է ճիշտ նույնպիսի կարմիր բաճկոնիկով. so4-ն այն գնել է նույն խանութից։ Ոչ ոք ոչինչ չի ասում։ Հաջորդ առավոտ Ռոքսին գալիս է իր հին մոխրագույն բաճկոնով, և շրջանում երկու կարմիր բաճկոնիկ այլևս չկա։ Կա մեկը, և բոլորը գիտեն, որ դա կրկնօրինակն է։