ESFJ ენეაგრამაში: ვისთვის იშლება სუფრა

ESFJ-ის ტელეფონში ნათესავების სახელობის დღეებია ჩაწერილი, და გიორგობაზე ათ გიორგის ურეკავს, ყველას თავისი ამბის კითხვით: შვილმა ჩააბარა თუ არა, მუხლი როგორ აქვს. ახალ კოლეგას, რომელიც სადილს მარტო ჭამს, მეორე დღესვე საერთო მაგიდასთან იწვევს. ქელეხის სამზადისში იცის, ვის სახლში რამდენი სკამია და ვინ მოიტანს თეფშებს. ლაპარაკი მასთან ადამიანებსა და ამბებზე მიდის, და არა იდეებზე. შეთანხმებული სიტყვა მტკიცეა: შაბათს ხუთზე თუ თქვა, ხუთზე იქ არის, და ბოლო წუთს გაუქმებული შეხვედრა დიდხანს ახსოვს. წყვეტს იმით, როგორ მოხვდება გადაწყვეტილება ადამიანებს, ეხმარება კი ხელშესახებად: მეზობლის პენსიას ბანკიდან გამოიტანს, შვებულებაში წასულ ოჯახს ყვავილებს მოურწყავს.

ENFJ ამ კოდის ყველაზე ახლო ნათესავია: ისეთივე თბილი ორგანიზატორი, რომლის გარშემოც ხალხი იკრიბება. მათ S და N ყოფს, და ეს საუბარში ისმის. ESFJ ლაპარაკობს იმაზე, რა მოხდა და რა უნდა გაკეთდეს ხვალ; ENFJ იმაზე, ვინ შეიძლება გახდეს ადამიანი და საით მიდის ჯგუფი. სკოლის გამოსაშვებ საღამოზე ENFJ ბავშვებს მომავალ გზაზე ელაპარაკება, ESFJ კი ამოწმებს, ყველა ბავშვს აქვს თუ არა ფოტო მასწავლებელთან.

ყველაფერი ეს ნებისმიერ ოჯახურ ჩატში ჩანს; რისთვის ზრუნავს ადამიანი ასე დაუღალავად, იქ არსად იწერება.

სტუმრის მიღება, თარიღების დამახსოვრება და სხვისი ზრუნვა ESFJ-ში სამივე მოტივს ეხერხება. ამიტომ კითხვა, მოგწონთ თუ არა ხალხის შეკრება, აქ ვერავის გამოყოფს.

სკოლის დამთავრებიდან ოცი წლის შეხვედრა თქვენ მოაწყვეთ. ყველაფერმა კარგად ჩაიარა, და კლასის ჯგუფში მადლობა არავის დაუწერია. რითი რჩებით: კმაყოფილებით, რომ უკამათოდ ჩაიარა, თუ განცდით, რომ საღამო არ ჩაითვალა? კმაყოფილება ცხრიანს უახლოვდება, ვისთვისაც მშვიდი საღამოა მიზანი; ჩაუთვლელობა სამიანს, რადგან შეუმჩნეველი შრომა მის ღირსებას ღიად ტოვებს.

მერია გთავაზობთ, თბილისობის მოხალისეთა გუნდს უხელმძღვანელოთ: თქვენს სახელს მთელი ქალაქი გაიგებს, გუნდი კი უცნობებია. დარჩენა ნიშნავს, ეკლესიის საქველმოქმედო სამზარეულოში ძველ ხალხთან დარჩეთ. რისი დათმობა გიჭირთ: შანსის, რომ დაგინახონ, თუ ადამიანების, რომლებშიც დარწმუნებული ხართ? პირველი დანაკარგი სამიანზე მძიმეა, მეორე ექვსიანზე.

თორმეტი წელია, გიორგობას მთელ საგვარეულოს სოფლის სამლოცველოსთან თქვენ აგროვებთ. წელს ბიძაშვილები ამბობენ, გამოვტოვოთო. რა ამოდის პირველად: იმედი, რომ ამაზე არავინ წაიჩხუბებს, თუ შფოთი, რომ ირყევა ის, რაზეც ოჯახი იდგა? პირველი ცხრიანის საფიქრალია, მეორე ექვსიანის.

ESFJ-ის ხაფანგი მეორე კითხვაშია. პასუხი „ჩემ გარეშე როგორ მოახერხებენ“ მოტივად ჟღერს, სინამდვილეში კი F და J ლაპარაკობს, ჩვევა, რომ თავისიანებზე პასუხს აგებთ. ამას გრამატიკა ამხელს: პასუხის ქვემდებარე „ისინი“ არიან, კითხვა კი იმაზე იყო, რას დაკარგავთ თქვენ.