Enneagram so8: één naam op de dagvaarding

In een wierdedorp ten noorden van Groningen loopt voor so8 het ‘wij’ als één scheur door negentien gevels aan de Kerkweg: dezelfde barst boven elke voordeur, dezelfde brief van het schadeloket. Een acht verdraagt slecht dat een ander de knoop doorhakt over zijn dak, en zijn sociale instinct maakt daar een lijst van. Op zijn koelkast hangt, in zijn handschrift, welk huis wanneer is opgenomen en door welke expert. Zolang die lijst compleet is, heeft het loket met de hele Kerkweg te maken.

Dan keert het loket per huis uit, en geen bedrag is gelijk. Bij de Spar gaat het aan de kassa ineens over het weer als er een buurvrouw binnenkomt, en op de lijst op de koelkast blijven drie vakjes leeg: niemand zegt meer wat hij kreeg. so8 plakt de brief met zijn eigen bedrag, zonder één zwarte streep, tegen het voorraam, met de tekst naar de straat.

Na een nachtdienst in de Eemshaven, twaalf uur op de kade in de wind, is er een fakkeltocht door het dorp tegen de nieuwste beving. so8 loopt mee, achteraan, en zegt niets; op het plein houdt de burgemeester de toespraak. Hij loopt voor één ding: dat er in het Journaal van acht uur één fakkel meer te zien is. Thuis valt hij met zijn jas aan op de bank in slaap, de rook nog in zijn haar.

Na vijf dagen staking in de haven ligt er een cao. Zijn honger naar te veel, die van alles de grote maat wil, krijgt die avond een frietwagen aan de poort van de terminal, van zijn eigen geld: voor de ploeg, voor de schoonmakers, voor de beveiligers en voor de chauffeurs in de rij. Om middernacht laat hij nog een ronde bakken, ook al heeft niemand meer trek.

Solidariteit heeft bij hem tanden. In het stakingscomité is er geen voorzitter, en toen een collega zich in de krant toch zo liet noemen, stond so8 dezelfde avond bij hem aan de deur. Wat er te verdelen valt, gaat in acht gelijke delen; in het kort geding van de werkgever staat één naam als woordvoerder in de dagvaarding, de zijne, en op het volgende rooster krijgt hij de koudste kade.

Hij heeft een extra schip per week losgekregen en verdeelt de diensten in de kantine. De jongste vindt lachend dat so8 de meeste nachten verdient, en zijn honger naar te veel zou daar geen nee op zeggen; so8 schrijft zichzelf evenveel nachten toe als de rest, want wie in de ploeg meer pakt, zit voortaan aan de kant van de planning. Dan hoort hij dat het uitzendbureau van twee Poolse jongens uit de ploeg honderdveertig euro per week inhoudt voor een stapelbed. Bij zichzelf hield hij in, hier niet: om zeven uur ’s ochtends staat hij in dat kantoortje in Veendam, en hij gaat pas weg als de inhouding van de loonstrook is.