นพลักษณ์ so4: อยู่ในวงแล้วอยากมีชื่อ

รุ่น ม.6 ปี 2550 ของโรงเรียนประจำจังหวัดที่โคราชมีสมาชิกในกลุ่มไลน์ร้อยแปดสิบคน ถ้าจะหาเบอร์ใครสักคนที่หายไปสิบปี ทุกคนรู้ว่าต้องถาม so4 เขาจำได้ว่าใครย้ายไปไหน แต่งกับใคร ลูกชื่ออะไร แบบสังคมคอยดูว่าใครในวงโยงถึงใครบ้าง และในรุ่นนี้ เส้นส่วนใหญ่ผ่านมือเขา ในโทรศัพท์ของเขา ชื่อเพื่อนรุ่นมีมากกว่าชื่อญาติเกือบสามเท่า

งานเลี้ยงรุ่นปีนี้ ตอนยกแก้ว ประธานรุ่นขอบคุณเขาต่อหน้าทุกโต๊ะว่า “ต้น คนที่ว่างที่สุดในรุ่นเรา” ทั้งห้องหัวเราะ คืนนั้นกลับถึงบ้าน เขาเปิดสมุดเล่มเก่า ไล่โทรหาเพื่อนสามคนที่ไม่มีใครติดต่อได้มาสิบห้าปี จนเจอหนึ่งคนตอนตีหนึ่ง แล้วส่งเบอร์เข้ากลุ่มก่อนนอน

ลูกคนแรกเพิ่งคลอด เขานอนวันละสี่ชั่วโมงอยู่เป็นเดือน อย่างอื่นหลุดไปหมด เหลือไว้อย่างเดียวคือคืนวันพฤหัส ที่กรรมการรุ่นหกเจ็ดคนนั่งกันที่ร้านส้มตำหน้าโรงเรียนเก่า แบ่งกันว่าใครจะเป็นพิธีกร ใครจะนั่งโต๊ะหน้า และจะชวนอาจารย์คนไหนมา เขาไปถึงสามทุ่ม อุ้มกระเป๋าผ้าอ้อมมาด้วย และนั่งอยู่จนร้านเก็บโต๊ะ

ช่วงประมูลของที่ระลึกให้โรงเรียน พิธีกรอ่านยอดเสียงดังทีละคน เพื่อนหมอสองหมื่น เพื่อนนายอำเภอสามหมื่น ของเขาสองพัน เขาอิจฉาไปถึงน้ำเสียงของพิธีกรตอนอ่านคำว่าสามหมื่น ที่เหลือของคืนนั้น เขาเดินไปสามโต๊ะเพื่ออธิบายว่าเดือนนี้เงินไปอยู่ที่ค่าโรงพยาบาลของแม่

ก่อนงานเลี้ยงรุ่นทุกปี เขาเปิดดูโพลในกลุ่มว่าใครกดไปบ้าง ถ้ารายชื่อมีคนที่ได้ดีมากเกินไป วันนั้นเขาก็จะมีงานด่วนที่ออฟฟิศ สองปีติดแล้วที่งานด่วนมาตรงวันงานพอดี ทั้งที่ยังไม่มีใครพูดอะไรกับเขาเลยสักคำ คืนงานเลี้ยง เขานั่งอยู่ในออฟฟิศที่ไฟปิดไปครึ่งชั้น กับความอายที่ไม่มีใครในรุ่นได้เห็น

ดังที่สุดคือหนังสือรุ่นฉบับครบยี่สิบปี ทุกคนได้คนละหน้าให้เขียนว่าตอนนี้ทำอะไรอยู่ หน้าของเพื่อนเต็มไปด้วยตำแหน่ง หมอ ผู้พิพากษา นายอำเภอ so4 เขียนหน้าของตัวเองใหม่เจ็ดรอบ สุดท้ายส่งรูปคู่กับครูประจำชั้นไปแทนชื่องาน คืนที่แจกหนังสือ ความอิจฉาพาเขานั่งดูว่าใครเปิดมาหยุดที่หน้าของเขา และหยุดนานแค่ไหน