นพลักษณ์ sp4: เมื่อความอิจฉาต้องลงมือเอง

ที่ตลาดสดมีตะกร้าเส้นพลาสติกแขวนขายเกือบทุกแผง ใบละหกสิบบาท ลายเดียวกันหมด แต่ sp4 หิ้วใบที่นั่งสานเองสามคืน หูหิ้วเอียงไปข้างหนึ่ง สัญชาตญาณแบบผดุงตนของลักษณ์ 4 ดูแลของที่มีรอยแรงของตัวเองติดอยู่ ของสำเร็จรูปใครซื้อก็ได้เหมือนกัน ในนั้นไม่มีอะไรให้จำตัวเองได้ ส่วนแรงที่ลงไปทิ้งรอยไว้ หูที่เอียงนั้นทำให้หยิบถูกใบทันทีแม้วางปนกับของคนอื่นอีกสิบใบ

ข้าวสารที่บ้านกินทั้งปีมาจากนาของพ่อที่สุพรรณบุรี พ่อโทรมาบอกว่าเกี่ยวรอบนี้เสร็จจะให้คนอื่นเช่านาต่อ หลังไม่ไหวแล้ว ถังข้าวสารยังเต็มอยู่ แต่คืนนั้น sp4 ยื่นใบลาพักร้อนช่วงหว่านข้าว ขอตามพ่อลงนาหนึ่งฤดู จดว่าปล่อยน้ำเข้าวันไหน ใส่ปุ๋ยเท่าไร ที่ทำให้กลัวมีเรื่องเดียว ข้าวที่ทั้งบ้านกินขึ้นอยู่กับมือของพ่อ และมือคู่นั้นกำลังจะวางเคียว

เมษายน แอร์ในห้องเช่าเสีย คอมเพรสเซอร์พัง เงินที่เหลือถึงสิ้นเดือนมีไม่กี่ร้อย แทนที่จะผ่อนแอร์ใหม่ เงินไปลงที่พัดลมมือสอง กล่องโฟมจากแผงปลา กับท่อพีวีซีสองท่อน พอเงินเหลือน้อย sp4 เอามันไปไว้ตรงที่ลงมือทำเองได้ แอร์กล่องโฟมเย็นสู้ของจริงไม่ได้ ต้องเติมน้ำแข็งทุกสามชั่วโมง แต่ทุกชิ้นในนั้นรู้ว่ามาจากไหนและน็อตตัวไหนขันเอง

สร้อยทองสองบาทที่คอเพื่อนร่วมงานเป็นของขวัญรับปริญญาจากแม่ ความอิจฉาของลักษณ์ 4 จ้องของที่คนอื่นได้มาเปล่า ๆ พอแบบผดุงตนเป็นสัญชาตญาณหลัก สายตาก็ลงไปที่ฐานรองรับชีวิต ว่าของใครแน่นกว่าและได้มาจากไหน sp4 ออมทองเดือนละห้าร้อยมาสองปี ในกล่องเพิ่งได้หนึ่งสลึง ความอิจฉาเลิกเป็นความรู้สึก กลายเป็นส่วนต่างที่เอาขึ้นตาชั่งได้

ความอึดคือสิ่งที่ฐานแบบนี้เรียกเก็บ ของที่ได้มาอยู่ของมันเอง สร้อยของเพื่อนไม่เคยเห็นหน้าโรงรับจำนำ ส่วนทองที่ออมเอง พอแม่เข้าโรงพยาบาล ก็ต้องไปนอนในตู้จำนำ แล้วต้องต่อดอกทุกสี่เดือนจนกว่าจะไถ่คืนไหว ความอึดของ sp4 คือค่าต่อดอกของฐานที่ไม่ได้ติดมากับนามสกุล ซึ่งต้องจ่ายตราบที่ฐานยังตั้งอยู่

ความอิจฉาอยากให้มีคนเห็นช่องว่างนี้แล้วบอกว่าไม่ยุติธรรม แต่แบบผดุงตนไม่สร้างอะไรบนความเห็นใจของคนอื่น เพราะเก็บสำรองไว้ไม่ได้ และตรวจไม่ได้ว่ายังอยู่ไหม ตีสี่ครึ่งทุกเช้า ตอนเพื่อนร่วมงานยังหลับ sp4 นั่งร้อยมาลัยมะลิหน้าห้อง ส่งแผงหน้าวัดก่อนไปทำงาน เย็นวันเสาร์เงินทั้งสัปดาห์ไปเป็นทองที่ร้านปากซอย กล่องแดงเล็ก ๆ ในลิ้นชักแต่ละกล่องคือค่าส่วนเพิ่มของสิ่งที่เพื่อนได้มากับวันรับปริญญา และจดความอิจฉาไว้ครบกว่าคำพูดใด ๆ