นพลักษณ์ so8: ชัยชนะที่ต้องหารเท่ากัน

ที่ค่ายมวยท้ายซอย นวมสิบกว่าคู่แขวนเรียงบนตะปูผนังเดียวกัน ชื่อเจ้าของเขียนด้วยเมจิกที่สายรัด สำหรับ so8 นั่นคือพวกเรา ส่วนโปรโมเตอร์อยู่ในห้องแอร์ชั้นสอง ลักษณ์ 8 ไม่ยอมให้ใครชี้ชะตาตัวเอง และที่ค่ายนี้เขาเรียนรู้ว่า นักมวยคนเดียวโปรโมเตอร์กดค่าตัวได้ แต่ทั้งผนังนวม โปรโมเตอร์ต้องลงบันไดมาคุยเอง

ช่วงหนึ่งโปรโมเตอร์เริ่มเรียกนักมวยขึ้นไปคุยค่าตัวทีละคน แล้ววงข้าวเย็นก็เลิกพูดกันว่าใครได้ไฟต์ละเท่าไร ต่างคนต่างระแวงว่าคนข้าง ๆ ได้มากกว่า เย็นวันต่อมา so8 คลี่สัญญาของตัวเองวางไว้กลางวงข้าวให้ทุกคนอ่าน

คืนก่อนเพิ่งขึ้นชกเอง ซี่โครงยังระบม แต่เจ็ดโมงเช้า so8 ต่อรถสองแถวกับรถเมล์ไปยืนอยู่หลังเด็กในค่ายตอนชั่งน้ำหนักที่สนามมวย เขาไม่ได้พูดอะไร คนพูดคือครูมวย ที่เขาต้องการมีอย่างเดียว ให้ฝั่งโปรโมเตอร์ที่คุมตาชั่งเห็นว่าเด็กคนนี้ไม่ได้มาคนเดียว ข้างหลังมีคนยืนอยู่มากกว่าหนึ่ง ขากลับเขาแวะร้านขายยา ซื้อยานวดหลอดเล็กที่สุดที่มี

วันที่กรมประมงประกาศห้ามเรืออวนลากเข้าเขตสามไมล์ทะเล so8 สั่งโต๊ะจีนยี่สิบโต๊ะมาตั้งบนหาดด้วยเงินตัวเอง เรือเล็กทั้งอ่าวกินฟรีจนดึก เบียร์หมดลังก่อนตีสอง บิลทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าเสื้อของ so8 ราคะของลักษณ์ 8 ยังไม่รู้จักพอเหมือนเดิม โต๊ะจีนยี่สิบโต๊ะสำหรับเรือเล็กสิบห้าลำ

การยืนเคียงข้างของ so8 มีกติกาข้อเดียวที่เขาเฝ้าเข้มกว่าใคร คือในอ่าวนี้ไม่มีใครอยู่เหนือใคร โต๊ะจีนแบ่งกันกิน แต่คืนที่ต้องออกไปถ่ายรูปเรืออวนลากที่ลักลอบเข้าเขต เรือของ so8 ลอยลำเข้าไปใกล้ที่สุด และหน้าที่เจ้าของเรือลากจำได้ก็คือหน้าของเขา

ค่าเสียหายอวนที่เรือลากยอมจ่าย เขาต่อรองมาเอง แล้วนับแบงก์พันเป็นกองบนพื้นศาลา กองละลำ อวนเขาขาดมากที่สุด แต่กองของตัวเองสูงเท่ากองของลุงดำที่เสียอวนผืนเดียว กองที่สูงกว่านั้นจะทำให้เขากลายเป็นเรือลากอีกลำในสายตาคนทั้งอ่าว เช้าวันต่อมาเขารู้ว่าเจ้าของแพปลาคิดค่าน้ำแข็งเกินจากลุงดำมาหลายเดือน เพราะลุงอ่านหนังสือไม่ออก แรงที่เขากดไว้ไม่ให้ตัวเองได้มากกว่าใคร คราวนี้ไม่มีใครรั้งอยู่ ที่หน้าแพ เจ้าของแพคืนเงินให้ลุงดำก่อนเที่ยง