นพลักษณ์ sp8: ราคะที่ต้องมีของสำรอง

สวนทุเรียนสามสิบไร่ที่จันทบุรีของ sp8 ไม่เคยรอทีมมือตัดของล้ง ลูกชายกับหลานชายสองคน เขาสอนเองตั้งแต่อายุสิบห้า ให้เคาะลูกแล้วฟังเสียงว่าแก่พอหรือยัง ไม้เคาะสามอันแขวนอยู่ข้างประตูครัว แบบผดุงตนของลักษณ์ 8 คนนี้ลงแรงไปที่เรื่องเดียว คือไม่ให้ใครข้างนอกมีสิทธิ์ชี้ว่าปากท้องของบ้านนี้จะเป็นอย่างไร วันตัดของสวนนี้ไม่มีใครข้างนอกเป็นคนกำหนด

ปีนี้ล้งที่ซื้อทุเรียนของเขามาสิบปีเปลี่ยนเจ้าของเป็นบริษัทใหญ่ ผู้จัดการคนใหม่ประกาศว่าจะโอนเงินให้ภายในสี่สิบห้าวันหลังชั่ง ไม่จ่ายเงินสดที่ตาชั่งอีกแล้ว ลูกทุเรียนยังอยู่บนต้นครบ ราคาก็เท่าเดิม แต่สำหรับ sp8 เท่านี้ก็พอให้ขยับ บ่ายวันนั้นเขาโทรหาพ่อค้าจากชายแดนที่จ่ายเงินสดหน้าสวน แล้วขนรอบแรกขึ้นกระบะเองก่อนค่ำ ได้ราคาต่ำกว่าที่ล้งให้กิโลละสิบบาท

ปีที่ฝนมาเร็วจนลูกร่วงไปครึ่งสวน เงินเหลือไม่มาก ก้อนแรกที่ได้ เขาเอาไปซื้อเลื่อยยนต์เครื่องใหม่ไปวางไว้ที่ชานบ้านผู้ใหญ่บ้าน หลังพายุเดือนก่อน ผู้ใหญ่บ้านเอาเลื่อยของตัวเองมาตัดต้นไม้ที่ล้มขวางทางเข้าสวนให้ทั้งวัน บุญคุณที่ค้างอยู่ทำให้ sp8 นอนไม่หลับมากกว่าดอกเบี้ย ผู้ใหญ่บ้านยังไม่ทันบอกว่าไม่ต้อง กระบะของเขาก็ออกไปแล้ว

บ้านที่อยู่กันสามคนมีไก่ไข่สองร้อยตัว กล้วยหลังบ้านห้าสิบกอ พริกกับตะไคร้ปลูกไว้จนคนงานแซวว่าบ้านนี้ไม่ต้องเข้าตลาดไปอีกปี ราคะของลักษณ์ 8 ในตัวเขาเป็นคนเก็บของ ไข่ในตะกร้า ข้าวในยุ้ง ถ่านข้างเตา ต้องมีเกินกว่าที่ใช้ทุกวันเสมอ เย็นไหนว่าง sp8 เดินรอบแปลงผักช้า ๆ เหมือนคนอื่นเดินดูรถใหม่ของตัวเอง

ทุกวันอาทิตย์หลังข้าวเย็น ญาติคนหนึ่งเปิดคลิปเตือนว่าเศรษฐกิจกำลังจะพัง sp8 ลุกไปนับถังน้ำมันโซลาร์หลังโรงเก็บของเหมือนทุกอาทิตย์ ข้าว น้ำมัน ยาความดันของแม่ ราคะของเขานับของพวกนี้ด้วยหน่วยเดียว คือจำนวนเดือนที่บ้านอยู่ได้โดยไม่ต้องโทรหาใคร ชื่อการอยู่รอดฟังดูเป็นเรื่องใหญ่ แต่ในบ้านนี้มันคือเลขนับเดือนชุดนี้เท่านั้น

ต้นหมอนทองอายุสี่สิบปีหน้าบ้านเป็นต้นแรกที่พ่อปลูก ปีนี้ล้งเสนอราคาพิเศษขอเหมาทั้งต้นไปทำกล่องของขวัญส่งจีน sp8 ไม่ขาย ทุเรียนสี่สิบลูกจากต้นนั้นเข้าบ้านทั้งหมด เขาผ่ากินกับภรรยาและลูกสาวทุกเย็นจนหมดต้น ไม่แบ่งออกจากบ้านสักลูก และไม่มีเย็นไหนที่เขากินน้อยกว่าครึ่งลูก