Enneagram sx4: en yakındaki rakip

Geyikbayırı’nda bir rotanın dibinde on kişi toplanır, Ece zincire vardığında hepsi “süper” diye bağırır. Aşağı indiğinde beklediği tek cümle, altı yıldır ipini tutan Kaan’dan gelir: dördüncü bulonda sol ayağını neden iki kez değiştirdi? Ece’nin bire bir içgüdüsü bu soruyu korur; bir Dört için alkış herkese aynı dağıtılan bir şeydir, böyle bir soruysa yalnızca ona sorulur.

İlkbaharda Ankara’dan Duru gelir, genç ve rahat hareket eden biri; Kaan bütün hafta onun ipini tutar, akşam ateş başında Duru’nun ayak tekniğini anlatır. Ertesi sabah Ece, başka birinin ipiyle, onların çalıştığı duvarın yanında kendi seviyesinin iki derece üstündeki rotaya bağlanır ve on kez düşer. Her düşüşte ip gerilir, taş sesi yankılanır, Kaan başını Duru’dan çevirip ona bakar.

Klinik maaşları iki ay geciktirdiğinde Ece yeni ayakkabı almaz, delinen burnu yapıştırıcıyla kapatır, arkadaşlarıyla Kaçkar planını iptal eder. Hesaptaki son iki bin lirayı cuma gecesi İzmir’den Antalya’ya altı saatlik yolun benzinine verir: cumartesi Kaan bir gün boyunca yalnızca onun ipini tutacaktır. Dönüşte depo yine boştur; o tek gün Ece’ye bir sonraki maaşa kadar yeter.

Kayalıkta Ece’den iyi tırmanan yüzlerce yabancı vardır ve hiçbiri onun uykusunu kaçırmaz. Kaan antrenman nedir bilmez, rotanın dibinde ıspanaklı börek yer, sonra Ece’nin bir aydır düştüğü rotayı ilk denemede çıkar. O gece Ece telefonuna not düşer: hangi rota, kaçıncı deneme. Yıl sonunda liste iki yüz satırdır, hepsinde aynı ad. Kendinde olmayanı yakından görmek isteyen kıskançlık, bütün kayalıkta tek bir ipin öbür ucuna bakar.

Çok ipli rotalarda zor boyu yıllardır Kaan çıkar. Bu yıl Ece sırayı sormadan ipi kendi emniyetine bağlar, zor boyun altında “benim sıram” der; Kaan gülüp kenara çekilir. Ece boyu temiz çıkar ve durakta manzaraya değil, aşağıdan gelen Kaan’ın yüzüne bakar: bir şey diyecek mi? Rekabetin burada hakemi de rakibi de aynı adamdır.

Sonbaharda Ece, Kaan’ın on yıl önce açtığı, kayalığın en bilinen rotasının hemen sağına bir derece zor yeni bir hat açar. Adını topo defterine kendi eliyle yazar: “Kaan’ın Bir Üstü.” Ateş başında herkes güler, Kaan da güler. Ertesi yıl basılan rota kitabında iki hat yan yana durur ve o duvara gelen her tırmanıcı adı okuyunca başını çevirip Kaan’ı arar.